Oké nou, weer een update bij deze.

Ik uhmm... ik had afgelopen dagen weer een beetje moeite met mijn vrije tijd in te delen. Ik verwarde vermoeidheid met verveling en andersom.

Ik had elke dag dat ik 's middags vrij had (dinsdag, woensdag, donderdag) het idee alsof ik bij wilde slapen 's middags. Omdat ik moe was van het werk.

Maar zo vermoeiend is mijn werk niet.

Maar ja als ik soms niet weet wat ik met mijn tijd aan moet, dan "drukt" dat op mijn humeur. Dan word ik moe blijkbaar. En dan moet ik even gaan liggen.

Maar ik ben daarom aan het nadenken om uren uit te breiden, omdat ik nu toch niks aan die middagen vrij heb. Ik kan net zo goed wat langer door gaan.

Ik zit nou te denken aan vier dagen tot half vier. Dat is zeven uur per dag keer vier, is 28. En 28 is een beetje het doel wat ik wil behalen. Dat lijkt mij een mooie... ja. Ik wilde per se dat het 28 was. Weet eigenlijk ook niet waarom.

Dan heb ik een uur extra om boodschappen te doen en te koken voor mezelf.

En dan heb ik meer aan mijn week, omdat ik dan ook in salaris omhoog ga.

Maar ja. Ik dacht in eerste instantie dat ik veel zou blijven gamen, met de middagen vrij. Maar ook in het weekend nu, begon ik bijna... mijn tijd door te slapen.

In plaats daarvan ben ik vanmiddag even bij de Sprenge gaan zitten, weer. Alweer. En dat deed me goed. Ik bleef iets langer als normaal, omdat ik wist dat hier naar mijn kamer terug gaan geen zin had.

En het deed mij goed.

En toen was ik me ineens bewust van het feit dat mijn... de dingen waar ik plezier uit haal, zijn veranderd. Ik dacht eerst dat het gamen was.

Maar dat is het niet meer.

Maar gewoon een beetje in de Sprenge zitten en onder de mensen zijn, dat doet mij echt goed. Ik vond dat vanmiddag heel fijn.

Dus daar probeer ik dan ook lering uit te trekken.

Je prioriteiten zijn veranderd.

En ook wat je wel en niet leuk vindt.

Nou goed. Dat is toch goed nieuws. Ik weet wat ik leuk vind. En ik moet daar op voort borduren. Gamen heeft geen zin meer.

Althans ik kan het even proberen, maar ik haal er niet meer zoveel voldoening uit als eerst.

En gewoon een wandeling wel.

Dat is bijzonder.